W tym czasie liczne przedmioty liturgiczne (srebrne: monstrancja, kielich, dwa krzyże, wota na krucyfiks na tęczy) zostały ufundowane przez okoliczną szlachtę. Pomimo tego w kolejnych latach kościół stopniowo popadał w ruinę. Część przedmiotów liturgicznych została skradziona w r. 1736.
Nowy, murowany kościół, istniejący w nieco zmienionej formie do dzisiaj, rozpoczęto wznosić 25 maja 1739 ze środków własnych Franciszka Salezego Potockiego, krajczego wielkiego koronnego, obok starego, drewnianego kościoła, po jego południowej stronie. Dokładana data zakończenia budowy nie jest znana, można przypuszczać, że kościół przynajmniej w stanie surowym był ukończony w r. 1751, kiedy Potocki zamówił obraz Marii Panny do ołtarza u malarza Giuseppe Balzaniego. Kościół był ukończony i niemal w pełni wyposażony w r. 1754 podczas wizytacji bp. chełmskiego Walentego Wężyka. lewo|mały|310x310px|Stan kościoła w 2018 roku. W r. 1763 kościół obrabowali Żydzi, wyważając drzwi do skarbca i wynosząc złotnictwo, a nawet obrazy z ołtarzy. Starty szybko uzupełniono nowymi fundacjami. Wówczas na wyposażenie składały się: trzy nowe ołtarze (główny pw. św. Michała Archanioła oraz boczne pw. Ukrzyżowania i Matki Boskiej Różańcowej), ambona, 18 ławek, drewniany konfesjonał pod chórem oraz nowe organy.