W praktykce kompozytorskiej harmonię analizuje się pod kątem harmoniki, czyli całokształtu zagadnień z nią związanych.
Średniowiecze (na podstawie źródeł) Dominujący czynnik harmoniczny: współbrzmienie. Główny system dźwiękowy: system pitagorejski. Rodzaj harmoniki: modalna. Teoretycy i opracowania: Musica enchiriadis, , (), (Tractatus de Musica), Walter Odington (), Philippe de Vitry (Ars perfecta), Johannes de Muris (Ars contrapuncti), Paola da Firenza (Ars ad adiscendum contrapunctum), Johannes Ciconia (Nova Musica i De proportionibus), Marchettus z Padwy, Johannes de Grocheo.
Renesans (na podstawie źródeł) Dominujący czynnik harmoniczny: akord (głównie trójdźwięk). Główny system dźwiękowy: system harmoniczny. Rodzaj harmoniki: modalna. Teoretycy i opracowania: (De preceptis artis musicae), (De musica practica), Gioseffo Zarlino (Instituzioni harmoniche), Francisco de Salinas (De musica libri septem), Henricus Glareanus (), (Nouveau traité des règles pour la composition), .