Elga Mark-Kurik (do 1964 Elga Mark; ur. 26 grudnia 1928 w Tartu, zm. 6 listopada 2016) – estońska geolog i paleontolog, specjalizująca się paleoichtiologii.
Życiorys Jej ojciec, Julius, był wiceprezydentem Estońskiej Akademii Nauk i wykładowcą filologii języków ugrofińskich na Uniwersytecie w Tartu, natomiast matka była rzeźbiarką, a siostra malarką. W 1941 roku KGB groziło rodzinie deportacją.
W latach 1947–1952 studiowała geologię na Uniwersytecie w Tartu, kończąc z tytułem magistra. To w tym okresie zainteresowała się paleontologią kręgowców, a w pracy magisterskiej opisała nowe znaleziska plakoderm z rodzaju Holonema. W 1952 roku znalazła zatrudnienie w Instytucie Geologii Estońskiej Akademii Nauk. Tam też w latach 1953–1955 odbyła aspiranturę (studia doktorskie). W 1955 roku uzyskała doktorat z zakresu nauk geologicznych i mineralogicznych dzięki pracy poświęconej Psammosteida pięter Tartu i Gauja w Estońskiej Republice Ludowej. Po tym wydarzeniu wspomniany instytut zatrudnił ją w 1955 roku jako młodszą badaczkę. W 1958 roku awansowała na starszą badaczkę, a w latach 1989–1992 roku zajmowała stanowisko badaczki wiodącej. W instytucie, przeniesionym w międzyczasie do Uniwersytetu w Tallinie, pozostawała zatrudniona do 2013 roku, będąc związaną z nim przez 64 lata.