W 1964 roku poślubiła Roberta Kurika, z którym miała dwójkę dzieci, Simo i Maie.
Praca naukowa Dorobek Mark-Kurik obejmuje ponad 120 publikacji naukowych, w tym dwie na łamach „Nature”. Zajmowała się w nich paleontologią, biogeografią biologią ewolucyjną, taksonomią, morfologią i biostratygrafią. Główną jej specjalnością były ryby pancerne dewonu.
Skamieniałości zbierała głównie w Estonii i na Łotwie, ale brała także udział w ekspedycjach naukowych na Białoruś, Ukrainę, do Prus Wschodnich i różnych rejonów Rosji, w tym na Ural, północną Syberię i azjatyckie wyspy arktyczne. Jej badania obejmowały także dewońską faunę znajdywaną w Szkocji, Polsce, Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Australii.
Wyróżnienie i upamiętnienie W 1992 roku odznaczona została przez Estońską Akademię Nauk Medalem Pamiątkowym im. K.E. von Baera za badania nad wczesnymi kręgowcami. W 2018 roku dedykowano jej pamięci poświęcone dewońskim skamieniałościom wydanie specjalne „Estonian Journal of Earth Sciences”.
Na jej cześć nazwano rodzaj Markanthus oraz gatunki: Coccosteus markae, Corveolepis elgae, Gyroptychius elgae, Psammosteus markae i Megadonichthys kurikae.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2016 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Estońscy zoolodzy Kategoria:Ichtiolodzy Kategoria:Estońscy paleontolodzy