Po awansie na majora w 1852 roku został adiutantem w Dowództwie Kawalerii Gwardii. Od 1856 roku, będąc już podpułkownikiem (niem. Oberstleutnant), piastował stanowisko dowódcy 4. Pułku Huzarów stacjonującego w Oławie. Na pułkownika (niem. Oberst) awansował w 1859 roku, a w trakcie mobilizacji przeprowadzonej w wyniku wojny francusko-austriackiej pełnił obowiązki dowódcy 12. Brygady Kawalerii, a po jej zakończeniu pozostał na tym stanowisku. W 1861 roku ponownie opuścił armię z honorowym stopniem generała majora (niem. Generalmajor) i powrócił do swojego majątku w Jannowitz.
Po wybuchu wojny prusko-austriackiej w 1866 roku zmobilizowany do służby, stanął czele 6. Brygady Kawalerii Landwehry. W trakcie działań wojennych objął stanowisko dowódcy Obrony Krajowej na obszarze Śląska. Uczestniczył między innymi w starciach pod iem i Goczałkowicami. W 1867 roku ostatecznie przywrócony do służby wojskowej. Objął wówczas dowództwo nad 12. Dywizją Piechoty oraz awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant). Podczas mobilizacji poprzedzającej wybuch wojny prusko-francuskiej mianowany dowódcą 2. Dywizji Kawalerii, która wchodziła w skład 2. Armii księcia Fryderyka Karola.