11 maja 1918 roku w Batumi rozpoczęła się nowa konferencja pokojowa. Na tej konferencji Turcy rozszerzyli swoje żądania o Tyflis, a także Aleksandropol i Eczmiadzyn, przez które chcieli wybudować linię kolejową łączącą Kars i Culfę z Baku. Ormiańscy i gruzińscy członkowie delegacji Republiki Zakaukaskiej zaczęli zwlekać. Począwszy od 21 maja armia osmańska ponownie ruszyła naprzód. Ofensywa doprowadziła do bitwy pod Sardarapatem (21–29 maja), bitwy pod Karaklis (24–28 maja) i bitwy pod Abaranem (21–24 maja), gdzie oddziały ormiańskie powstrzymały natarcie wojsk tureckich.
26 maja 1918 roku federacja została rozwiązana, początkowo wraz z deklaracją niepodległości Gruzji (Demokratyczna Republika Gruzji), a wkrótce potem, 28 maja, Armenii (Demokratyczna Republika Armenii) i Azerbejdżanu (Demokratyczna Republika Azerbejdżanu). 28 maja 1918 roku rząd gruziński podpisał z Niemcami traktat w Poti i z zadowoleniem przyjęła niemiecką ekspedycję kaukaską, widząc w Niemcach obrońców przed spustoszeniem ich kraju po rewolucji rosyjskiej i postępami wojsk osmańskich. Rząd Azerbejdżanu przeniósł się z Tyflisu do Gandży. W tym samym czasie Niemcy rozpoczęli negocjacje z radziecką Rosją i zaoferowali powstrzymanie postępów Turcji w zamian za gwarancję dostępu do złóż ropy naftowej z Baku.