dla dział na piętrze przewidziano cztery strzelnice, a dla broni ręcznej – osiem. W murach parteru było trzydzieści pięć otworów strzelniczych dla muszkietów.
W 1805 roku zbudowano nowy magazyn i otwarto nowe wejście do wieży, na parterze. W 1811 roku wieżę tymczasowo rozbrojono, kiedy spróchniały dach nie mógł utrzymać nawet zmniejszonej liczby dział. Podjęto decyzję o przebudowie wieży: usunięto pusty filar centralny, zamurowano strzelnice w murach i w parapecie. Drewniany dach zastąpiony murowanym, łukowatym sklepieniem, odpornym na ogień stromotorowy moździerzy i haubic. Na nim miała być oparta platforma artyleryjska z działami strzelającymi ponad parapetem. Przebudowę zakończono w 1812 roku, zmieniając uzbrojenie na dwa działa 24-funtowe i cztery karonady tego samego wagomiaru (zachowano cztery sześciofunówki na dolnej kondygnacji). Po tych zmianach Prince of Wales Tower przypominała konstrukcyjnie bardziej typową wieżę Martello.