załoga etatowo liczyła 259 osób, w tym 14 oficerów.
Kanadyjskie niszczyciele po II wojnie światowej miały burty malowany na kolor ciemny szaroniebieski, a nadbudówki na jasnoszary, a na drugim kominie nosiły znak przynależności państwowej w postaci czerwonego liścia klonu. Pod koniec lat 50. zmieniono malowanie na w całości kolor jasnoszary.
Uzbrojenie i jego zmiany Główną artylerię niszczycieli „Cayuga” i „Athabaskan”, w odróżnieniu od poprzednich okrętów typu, stanowiło początkowo osiem brytyjskich dział uniwersalnych kalibru 102 mm Mk XVI na podwójnych podstawach Mk XIX z maskami ochronnymi. Szybkostrzelność dział 102 mm wynosiła do 20 strz./min, kąt podniesienia luf od -10° do +85°.
Małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza obejmowała przede wszystkim sześć armat Bofors 40 mm, z tego cztery podwójnie sprzężone w dwóch nowych podstawach Mk 5 z celownikami tachometrycznymi na nadbudówce rufowej. Pozostałe dwie armaty były na pojedynczych podstawach Mk 7 z napędem mechanicznym, na platformie między kominami podaje ogólnie, że na niszczycielach budowanych w Kanadzie zamontowano dwie podstawy pojedynczych Boforsów Mk V, ale według „Athabaskan” i „Cayuga” otrzymały nowsze podstawy Mk 7..