Na skrzydłach nadbudówki dziobowej umieszczono cztery działka 20 mm Oerlikon w dwóch podwójnie sprzężonych stanowiskach Mk V z napędem mechanicznym (podobnie jak na niszczycielach brytyjskich z końca wojny).
Uzbrojenie torpedowe okrętów składało się z jednego poczwórnego aparatu torpedowego QR Mk IX kalibru 533 mm z czterema torpedami parogazowymi Mk IX, o masie materiału wybuchowego 340 kg trotylu. Osiągały one zasięg 12 350 m z prędkością 30 węzłów lub 9600 m z prędkością 36 węzłów, a torpedy Mk IX* miały zasięg większy o ok. 450 m. Aparaty torpedowe niszczycieli budowy powojennej różniły się zakrytym stanowiskiem operatora wyrzutni. Brak jest konkretnych informacji o uzbrojeniu przeciwpodwodnym niszczycieli budowanych w Kanadzie, jednakże oryginalnie według projektu składało się ono z jednej zrzutni bomb głębinowych i dwóch miotaczy Thornycroft Mk II. Miotacze bomb głębinowych na okrętach kanadyjskich umieszczone były na pokładzie rufowym. Zapas bomb typowo pod koniec wojny wynosił 46.