Zbiorniki paliwa rakietowego są często wykonane z materiałów takich jak stopy aluminium lub stali, włókna węglowego i innych odpornych na zmiany temperatury i ciśnienia kompozytów lub metali. Wybór materiału jest podyktowany stosunkiem wytrzymałości do masy, wyborem techniki wykonania zbiornika (formowania, spawania lub obróbki cieplnej itp.) odporności środowiskowej (korozyjność, stopień reagowania materiału z wybranym paliwem lub np. kruchością wodorową) lub kosztem i dostępnością.
Wspomniane zbiorniki są zazwyczaj budowane przy użyciu technik konstrukcji skorupowej. Zbiorniki typu balonowego są ekstremalnymi z nich - ich struktura utrzymywana jest tylko dzięki wewnętrznemu ciśnieniu generowanemu przez samo w sobie paliwo (pozbawione są wewnętrznej konstrukcji szkieletowej), ale dzięki temu są niezwykle lekkie. Występują także rozwiązania typu "niebalonowego", które utrzymują swój kształt, będąc pozbawionymi paliwa dzięki zastosowaniu odpowiedniej konstrukcji wewnętrznej. Zbiorniki paliwa rakietowego mają wiele kształtów, a zwykle obierany jest wariant cylindryczny, ale optymalnym kształtem zbiornika jest kształt kulisty, ponieważ przy danej objętości otrzymywany jest zbiornik o najmniejszej wadze.