Był jednym z założycieli Stowarzyszenia Malarzy Serbii (Udruženja likovnih umetnika Srbije). W 1939 przeniósł się do Užic. Po wybuchu wojny w 1941, udało mu się uwolnić z rąk niemieckich kilku zakładników, dzięki znajomości z niemieckim komendantem miasta płk Albertem Hansem Stockhausenem (z czasów studiów monachijskich). Zginął w listopadzie 1941, rozstrzelany bez sądu przez partyzantów komunistycznych, którzy omyłkowo uznali go za agenta Abwehry (lub za agenta angielskiego). W 2007 został zrehabilitowany.
Był żonaty (żonę Walpurgę Salaškovą poznał w czasie studiów w Pradze).
Za służbę wojskową został odznaczony Orderem Świętego Sawy i Orderem Korony Jugosłowiańskiej III stopnia.
Twórczość Twórczość Milovanovicia zawierała odniesienia do realizmu, symbolizmu i impresjonizmu. W okresie międzywojennym jego prace wystawiano w pawilonie Cvijety Zuzorić. Był także autorem pomników upamiętniających serbskich żołnierzy (pomnik na Korfu i w Mladenovacu) oraz wybitnych dowódców armii serbskiej (pomnik Kosty Todorovicia w Srebrenicy). Po II wojnie światowej jego twórczość została zapomniana, a większość pomników zniszczono. Obecnie większość zachowanych prac Milovanovicia znajduje się w zbiorach muzeum w Užicach.