Kryteria i cechy Do typowych cech osoby obłożnie chorej zalicza się m.in.: konieczność długotrwałego przebywania w pozycji leżącej lub znacznie ograniczoną możliwość pionizacji; zależność od innych osób w zakresie czynności samoobsługowych (np. mycie, ubieranie, przyjmowanie posiłków i leków, korzystanie z toalety); zwiększone ryzyko powikłań unieruchomienia, takich jak odleżyny, przykurcze, zapalenia płuc, zakażenia układu moczowego czy zakrzepica żył głębokich; potrzebę systematycznej, częstej pielęgnacji i nadzoru (w domu albo w warunkach stacjonarnych).
W ocenie kwalifikacji do części świadczeń opieki długoterminowej stosuje się narzędzia oceny funkcjonalnej, w tym ocenę wg skali Barthel (m.in. w kwalifikacji do pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej – świadczenia są adresowane do osób z ciężką niesamodzielnością, typowo ocenianą na 0–40 punktów w tej skali).
Obłożnie chory, a pacjent leżący Określenia „pacjent leżący” i „obłożnie chory” bywają używane potocznie zamiennie, jednak w literaturze medycznej i pielęgniarskiej mają odmienny akcent znaczeniowy.