„Pacjent leżący” jest terminem przede wszystkim opisowym i odnosi się do mobilności oraz faktu przebywania chorego w łóżku; w ramach tej kategorii wyróżnia się osoby leżące zachowujące zdolność samodzielnej zmiany pozycji oraz pacjentów leżących niezdolnych do zmiany ułożenia, wymagających regularnego pozycjonowania i opieki pielęgnacyjnej. Z kolei „chory obłożnie” akcentuje cięższy stan funkcjonalny i zwykle oznacza osobę wymagającą stałej lub długotrwałej opieki, często niesamodzielną i zależną od opiekunów w podstawowych czynnościach życiowych, co łączy się z potrzebą zorganizowanej opieki długoterminowej (domowej lub stacjonarnej) oraz profilaktyki następstw unieruchomienia.
Cecha \ Typ Obłożnie chory Pacjent leżący Punkt ciężkości terminu Określenie opisujące ciężki stan funkcjonalny: chory z powodu choroby, urazu lub zaburzeń jest zmuszony do długotrwałego leżenia i pozostaje zależny od opiekunów w podstawowych czynnościach. Określenie opisowe odnoszące się do mobilności i pozycji chorego (np. „nie opuszcza łóżka”), używane także w klasyfikacjach zakresu opieki pielęgniarskiej. Mobilność i zmiana pozycji W opisie NFZ osoba obłożnie chora często nie jest w stanie samodzielnie usiąść ani wykonać podstawowych czynności, co zwykle wiąże się z dużą zależnością w pozycjonowaniu i pielęgnacji.