Długotrwałe leżenie może wynikać również z ciężkich urazów narządu ruchu – przykładowo w przypadku złamania szyjki kości udowej brak stabilizacji uniemożliwia poruszanie się i może wiązać się z koniecznością stałego pozostawania w łóżku (ze zwiększonym ryzykiem powikłań, w tym odleżyn). W praktyce część osób obłożnie chorych jest objęta opieką paliatywno-hospicyjną, która dotyczy m.in. chorych z nowotworami, AIDS, następstwami chorób ośrodkowego układu nerwowego, niektórymi rodzajami niewydolności oddechowej oraz kardiomiopatią.
Kontekst medyczny Pacjent obłożnie chory wymaga opieki ukierunkowanej zarówno na leczenie choroby podstawowej, jak i ograniczanie następstw unieruchomienia (m.in. profilaktykę powikłań ze strony skóry, układu oddechowego i krążenia). W zależności od sytuacji klinicznej w opiece uczestniczą m.in. lekarz, pielęgniarka, a także (w razie wskazań) fizjoterapeuta oraz inni specjaliści (np. psycholog, dietetyk).