Funkcję tę pełnił przez niemal dwadzieścia lat.
Kierowany przez niego chór składał się z około 80 chłopców w wieku od 9 do 13 lat, śpiewających sopranem i altem, oraz około 20 dorosłych mężczyzn – tenorów, barytonów i basów. Poza liturgiami chór uświetniał wiele koncertów z muzyką świecką oraz przygotowywał nagrania dla Polskiego Radia. W Wielkiej Synagodze chór śpiewał przy akompaniamencie fisharmonii, choć wiele źródeł wspomina też o organach.
W 1935 roku chór wystąpił podczas prapremiery opery Dybuk kompozytora Lodovica Roccy. Według relacji, kompozytor po przybyciu do Warszawy udał się na sobotnie nabożeństwo do Wielkiej Synagogi i usłyszawszy śpiewaków, sam wyszedł z inicjatywą włączenia ich do wykonania nowego dzieła.
Coroczne koncerty muzyki żydowskiej organizowane przez Ajzensztadta przyciągały całe środowisko muzyczne Warszawy. Wśród słuchaczy bywali m.in. Ignacy Jan Paderewski, Emil Młynarski oraz gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski. Z biegiem lat koncerty te okrzyknięto najwspanialszym osiągnięciem sztuki wokalnej w Polsce.