W opisywanych metodach fermentacja wiąże się ze stopniowymi przemianami składników liści. Różnice między metodami dotyczą przede wszystkim czasu trwania procesu, sposobu regulacji temperatury i wilgotności oraz stopnia kontroli nad przebiegiem przemian. W technikach historycznych większe znaczenie miało samoogrzewanie masy liściowej i praktyczna obserwacja surowca, natomiast we współczesnym ujęciu proces opisuje się także przez zmiany składu chemicznego oraz aktywność mikroorganizmów.

Starsze ujęcie procesu W klasycznej technologii wyróżniano metody naturalne oraz metody przyspieszone. W metodzie naturalnej tytoń układano w bele lub stosy, w których następowało samoogrzewanie i stopniowe przechodzenie przez kolejne fazy fermentacji.

Według opisu z 1934 roku jedna z metod naturalnych obejmowała trzy fazy. Początkowo utrzymywano temperaturę w pomieszczeniu na poziomie około 20 °C i przy wilgotności względnej około 70%. Następnie następował okres bardziej burzliwej fermentacji w temperaturze 25–27 °C i przy wilgotności około 65%. W końcowej fazie proces podtrzymywano w temperaturze 35–37 °C. Całość mogła trwać około 35 dni.