W 1946 personel obu więzień liczył 123 osoby, w tym 5 oficerów. W 1958 oba zakłady karne zostały połączone i nazywane odtąd więzieniem 313. W tym czasie w obu budynkach znajdowało się ponad 600 zatrzymanych, z czego ponad połowę stanowili więźniowie polityczni. W więzieniu 313 przetrzymywano osoby prowadzące działalność antykomunistyczną, a także ofiary czystek w partii komunistycznej (Koçi Xoxe, Beqir Balluku, Koco Theodhosi, Fecor Shehu, Kadri Hazbiu).
Dalsze losy więzienia Po upadku komunizmu obiekt został przebudowany i przeznaczony dla szczególnie niebezpiecznych więźniów, w tym dla przywódców organizacji przestępczych jako więzienie przedprocesowe. W 2000 zaostrzono środki nadzoru nad więzieniem po zabójstwie Ilira Bardhiego, jednego z osadzonych, który zginął od strzału snajpera z budynku oddalonego od więzienia o 200 metrów. W 2015 wszyscy więźniowie opuścili więzienie, które poddano gruntownej modernizacji. W więzieniu polepszono warunki bytowe więźniów, a także wprowadzono nowoczesne metody nadzoru, uniemożliwiające ucieczkę z obiektu.