Wniosła także istotny wkład w prototypowe systemy radarowe pracujące w paśmie mikrofalowym 25 cm, osiągając znaczące usprawnienia. Badania nad widocznością słabych sygnałów na ekranach radarowych i nad pomiarem współczynnika szumów odbiorników zbliżyły ją do kierownika grupy, . W 1944 roku przeprowadzili razem obserwację nieba na fali 11 cm, którą można uznać za pierwszy eksperyment radioastronomiczny na półkuli południowej.
Gdy nacisk Laboratorium Radiofizyki przesunął się od opracowywania systemów radarowych ku ich wykorzystaniu do celów naukowych, Payne-Scott miała duży udział w wyznaczaniu nowych celów badawczych. Jej kompetencje zarówno jako fizyczki, jak i inżyniera elektryka wyróżniały ją na tle współpracowników, z których większości brakowało formalnego wykształcenia fizycznego. Jej potencjał w dziedzinie radioastronomii dostrzegł Pawsey, który zachęcił ją do zastosowania umiejętności z użyciem technik radiowych. W październiku 1945 roku, wspólnie z Pawseyem i Lindsayem McCreadym, napisała do czasopisma Nature o związku między plamami słonecznymi a wzmożoną emisją radiową Słońca (artykuł opublikowano w lutym 1946 roku).