Służba wojenna 1940–1945 Po powrocie do pracy na wydziale fizyki w Auckland Gascoigne zajął się optyką wojskową, opracowując celowniki i dalmierze, nie pozostał tam jednak długo. , dyrektor obserwatorium słonecznego w Canberze (późniejsze Obserwatorium Mount Stromlo), poszukał Gascoigne’a, ponieważ jego „doświadczenie w pracy optycznej [było] wyjątkowe”, a on sam był „wyszkolony w sposób, w jaki nikt inny w Australii”. Gdy w 1941 Woolley zaproponował mu stypendium badawcze, Gascoigne przeniósł się do Canberry. Jego pierwszym zadaniem było zaprojektowanie celownika przeciwlotniczego. Brał też udział w wielu innych wojskowych projektach optycznych. W 1944, po zamknięciu , w którym mieściła się państwowa służba czasu, Gascoigne odtworzył ją na Mount Stromlo, wykorzystując dwa zegary Shortta-Synchronome i przystosowany sprzęt obserwacyjny. Służba czasu działała na Mount Stromlo do 1968. Doświadczenie zdobyte podczas wojny okazało się później bardzo cenne. Gascoigne pracował w jedynym w Australii ośrodku prowadzącym pełne prace optyczne: od projektu i wykonania po montaż i testy. Jak sam wspominał, „skończył jako całkiem praktyczny człowiek, zwłaszcza ze śrubokrętem”.