Od 1658 roku wejście znajduje się jednak po stronie zachodniej, w wieży.
W 1678 roku kościół nawiedził tak intensywny pożar, że uszkodzeniu uległy nawet sklepienia, pękł średniowieczny dzwon, a ściany przemieściły się. Wyposażenie kościoła ocalało, ale uległo uszkodzeniu, ponieważ przez pewien czas po pożarze było wystawione na działanie czynników zewnętrznych. Resztę XVII wieku poświęcono na naprawę szkód wyrządzonych przez pożar. W tym okresie zainstalowano również obecną iglicę, która jest prawdopodobnie o około 5 metrów wyższa od pierwotnej, zniszczonej przez pożar. W XVIII i XIX wieku powiększono niektóre okna, aby wpuścić do kościoła więcej światła, a także przeprowadzono kilka innych drobnych remontów. W 1921 roku kościół ponownie nawiedził gwałtowny pożar. Cały dach został strawiony, a wnętrze, zwłaszcza wieży, również uległo poważnym zniszczeniom. W latach 1998–1999 kościół przeszedł gruntowną i dobrze udokumentowaną renowację, podczas której starannie oczyszczono ściany i wyposażenie, a także odrestaurowano pozostałe freski. Wbrew zwyczajowi, podczas tej renowacji nie przeprowadzono badań archeologicznych. Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Zachowane freski przedstawiają wysokie postacie świętych. Na ścianie prezbiterium, na południe od ołtarza, widoczna jest św. Małgorzata.