W latach 1959–1961 przeprowadzono gruntowną renowację i przekształcenie wnętrza. Figurę Dzieciątka Jezus umieszczono wówczas ponad ołtarzem głównym, w szklanej obudowie otoczonej złotą glorią zaprojektowaną przez Jakoba Adlharta.
Kolejne prace restauratorskie we wnętrzu świątyni przeprowadzono latem 2018 roku.
Architektura
Kościół jest późnogotycką budowlą jednonawową o zwartej bryle. Jego elewacje wzmacniają przypory, a od zachodu do korpusu przylega masywna wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem.
Podczas prac restauratorskich przy elewacjach odsłonięto i odtworzono barokową kolorystykę wieży. Odrębną barwą zaakcentowano obramienia otworów okiennych, portal i narożniki. Na południowej elewacji odkryto również malowany zegar słoneczny.
Wnętrze obejmuje trójprzęsłową nawę nakrytą płaskim drewnianym stropem belkowym. Zachowane fragmenty podpór wskazują, że w jednej z faz budowy mogło być planowane zastosowanie innego rodzaju przekrycia.
Pod stropem znajduje się ornamentalny fryz pochodzący z końca XVI wieku. Zachodnia część wnętrza mieści dwukondygnacyjną emporę wspartą na filarach, której górny poziom wykonano w 1888 roku.