W Polsce opowiadanie ukazało się w zbiorze Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej (1986, Seria Grozy PIWu). Zbiór zrecenzował Maciej Parowski dla „Fantastyki”. Pisząc o opowiadaniu Fukazawy, Parowski uznał Balladę o Narayamie za utwór pozwalający polskiemu czytelnikowi lepiej zrozumieć kulturę Japonii i filozoficzne podłoże współczesnej literatury japońskiej. Według recenzenta utwór ukazuje jednocześnie okrucieństwo i godność tego obyczaju oraz silną solidarność wspólnoty. Zdaniem Parowskiego książka pozwala lepiej zrozumieć fascynację polskich twórców fantastyką kulturą Dalekiego Wschodu, wskazując na odmienny sposób postrzegania człowieka i jego relacji z naturą oraz wspólnotą.
Interpretacje Filozofia świata przedstawionego pisał o wrażeniu wywoływanym przez Balladę o Narayamie, że „okrutne działanie” syna, który z „sercem gotowym pęknąć” idzie porzucić swoją matkę, oraz pozostająca z nim w sprzeczności „piękna miłość między najbliższymi krewnymi” są „dziwnie ze sobą przemieszane”, nasycając całość obrazem, którego nie sposób określić ani jako ponurego, ani jako pogodnego.