W 1836 roku po śmierci Kajetana Świderskiego Niećkowo stało się własnością Łukasza Łuniewskiego. Łukasz Łuniewski, jego syn Jakub i wnuk Franciszek gospodarzyli w Niećkowie przez około 30 lat.
W 1865 roku w Niećkowie gospodarzył już nowy dziedzic. Był nim Adam Bzura, właściciel leżących w sąsiedztwie Niećkowa dóbr Bzury i Dybła. Po Adamie majątek przejął jego syn Władysław. Był on dobrym gospodarzem, a jednocześnie działaczem społecznym, aktywnym członkiem rady powiatu szczuczyńskiego i sędzią okręgowym.
W 1906 roku dobra niećkowskie nabył Aleksander Romontowski. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej właścicielami Niećkowa zostali Zofia i Jan Gromadzcy. Ostatnimi panami na Niećkowie byli ich synowie Jan i Andrzej.
Wojciech Świderski przejął po swoich poprzednikach drewniany dwór. Stał on w tym samym miejscu, w którym stoi obecnie dwór murowany. W pobliżu dworu znajdowały się również drewniane zabudowania gospodarcze. Na terenie posiadłości rósł wtedy sad otoczony lipami. Świderscy rozbudowali i unowocześnili część gospodarczą zabudowań dworskich. Materiałem budowlanym, jakiego użyto do budowy, było nadal drewno.