Pozostały jednak grunty rolne z zasiewami, dlatego szybko nastąpiło ponowne zasiedleniu wsi, w całości przez ludność pochodzenia polskiego. W 1693 r. byli tu sami Polacy (w tym polska szlachta Łosiów i Langheim-Borkowskich).
Szkoła we wsi powstała przed 1740 rokiem. Według spisu z 1785 r. w Popowie było 27 "dymów" (gospodarstw domowych). W 1818 r. w tutejszej szkole nauczano po polsku, a uczęszczało 25 dzieci (szkoła jednoklasowa). W tym czasie nauczycielem był Michał Rzepacko. W 1823 r. we wsi było 184 mieszkańców. W 1838 r. odnotowano 36 "dymów" z 300 mieszkańcami. W 1849 r. wieś liczyła 35 budynków mieszkalnych i 312 mieszkańców, w 1870 r. mieszkało w Popowie 320 osób. W 1871 r. do obszaru wiejskiego włączono gospodarstwo dworskie tzw. Młynowo Górne (Ober Muhlenthal) (część Młynowa), gdzie 1 maja 1879 r. uruchomiono przystanek kolei wąskotorowej na linii Mrągowo - Kętrzyn.
W urzędowym spisie miejscowości z 1928 r. Młynowo Górne traktowane było łącznie z Popowem. Na przełomie XIX i XX wieku w Popowie było gospodarstwo dworskie obejmujące 17 włók, należące w tym czasie do Augusta Kajma (w posiadaniu tej rodziny do 1945 r.). W 1907 r. folwark obejmował 201,3 ha i specjalizował się w hodowli bydła rodowodowego i koni.