Pojęcie ma znaczenie w termodynamice, optyce, astronomii, technice pomiarowej i historii mechaniki kwantowej. Poszukiwanie wzoru opisującego to widmo doprowadziło w 1900 roku Maxa Plancka do hipotezy kwantowania energii, co dało początek teorii kwantów. Klasyczny opis prowadził natomiast do rozbieżności znanej jako katastrofa w nadfiolecie. W praktyce żadne rzeczywiste ciało nie jest ciałem doskonale czarnym, ale wiele układów – od małego otworu w nagrzanej wnęce przez powierzchnię gwiazd po kosmiczne mikrofalowe promieniowanie tła – emituje promieniowanie bliskie rozkładowi ciała czarnego.
Prawo Kirchhoffa i równowaga Związek między pochłanianiem i emisją opisuje prawo promieniowania cieplnego Kirchhoffa. W równowadze termodynamicznej zdolność emisyjna i absorpcyjna ciała są ze sobą powiązane: dobry pochłaniacz w danym zakresie widma jest także dobrym emiterem. Ciało doskonale czarne – jako pochłaniacz idealny – wyznacza górną granicę emisji cieplnej i uniwersalny rozkład równowagowy. Kirchhoff sformułował to prawo w 1860 roku, a w kolejnych pracach wprowadził pojęcie ciała doskonale czarnego jako idealnego pochłaniacza. Wyznaczenie uniwersalnej funkcji widmowej, zależnej wyłącznie od temperatury, pozostawało otwartym problemem aż do podania prawa rozkładu energii przez Plancka w 1900 roku.