Suiko miała też ważny udział w stosunkach międzynarodowych Japonii. Wyznawała buddyzm i na krótko przed intronizacją została buddyjską mniszką. W 594 wydała tzw. Edykt Trzech Kwitnących Skarbów, w którym uznała buddyzm za prawdziwą religię. Spowodowało to odnowienie relacji dyplomatycznych z dworem cesarskim w Chinach w 600. W późniejszych latach Suiko wprowadziła w Japonii wiele chińskich praw i zwyczajów. W 603 ogłosiła także nowe prawo, oparte na prawie chińskim.
Kiedy Suiko była już w starszym wieku, sprawa jej sukcesji była ciągle aktualna i nie wiadomo było, kto będzie jej następcą. 15 kwietnia 628 74-letnia Suiko na łożu śmierci postanowiła, że jej następcą zostanie książę Tamamura, wnuk cesarza Bidatsu albo książę Yamashiro, syn jej siostrzeńca – księcia Shōtoku. Po jej śmierci głowa rodu Soga i większość jego członków opowiedziała się za księciem Tamamura, a pozostali – za Yamashiro. Na dworze cesarskim wybuchła walka i większość zwolenników Yamashiro została zamordowana. Przeważyła większość liczebna i następnym władcą został książę Tamamura, jako cesarz Jomei.
Mauzoleum Cesarzowej Suiko znajduje się w Osace.