Treść i teologia Pierwsza część psalmu ma charakter hymnu dziękczynnego i wysławia Jahwe oraz Boże dzieło stworzenia. W pierwszym wierszu określa Boga Skałą naszego zbawienia, a następnie jako wielkiego Boga i króla nad wszelkich bogów. Dwukrotnie psalm zachęca do przystąpienia do Boga i oddania mu pokłonu. mały|Dalszy ciąg psalmu 94 W drugiej części - wyroczni - przemawia sam Bóg, który nawiązuje do czterdziestoletniej wędrówki Izraelitów przez pustynię do Ziemi Obiecanej, gdzie Izraelici nieraz okazywali się niewierni:
Za swoją niewierność Izraelici zostali skazani na błądzenie po pustyni aż do śmierci (Lb 14,32 i następne). Upomnienie psalmisty ma uprzytomnić wiernym, że prawdziwa pobożność polega nie tylko na uwielbieniu Boga, co na życiu zgodnie z Bożą wolą, gdyż Izraelici są ludem Jego pastwiskaPsalm 95 w Biblii poznańskiej, Poznań 1999, tom II, s. 256, 257.
Druga część (wiersze 7–11) cytowane są w Nowym Testamencie w Liście do Hebrajczyków, gdzie zostają odczytane chrystologicznie – a próba na pustyni, której nie przeszli przodkowie odbiorców Psalmu jest aktualna też dla chrześcijan, bo można uwierzyć i wejść do królestwa Bożego, można też odrzucić wiarę i być na zawsze wykluczonym.