23 kwietnia 1919 objął dowództwo nad 1 Pułkiem Ułanów Wielkopolskich i od sierpnia 1919 walczył na jego czele w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego przeciw bolszewikom, biorąc udział w zdobyciu 28 sierpnia Bobrujska i w dalszych działaniach zaczepnych. Po przemianowaniu formacji na 15 Pułk Ułanów Poznańskich w 1920 dowodził nią podczas wojny polsko-bolszewickiej w składzie Grupy Poleskiej gen. Władysława Sikorskiego i został ranny w bitwie pod Iwachnowiczami 29 lipca 1920, przekazując dowodzenie rtm. Leonowi Schmidtowi i powracając do służby 31 października tego rokuWładysław Anders: Bez ostatniego rozdziału, s. 5..
W październiku 1921 rozpoczął studia na Wyższej Szkole Wojennej (fr. École Superieure de Guerre) w Paryżu, które ukończył jesienią 1923, a następnie odbył staż liniowy we Francji. 1 lutego 1924 został przydzielony do 15 pułku z równoczesnym odkomenderowaniem do Biura Ścisłej Rady Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 lipca tego roku został przydzielony do Generalnego Inspektora Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu. Pod kierunkiem gen. Tadeusza Rozwadowskiego pogłębił znajomość kawalerii jako broni szybkiej. Szczególne uznanie gen. Rozwadowskiego zyskał po wielkich manewrach kawaleryjskich na Wołyniu w 1925M. Patelski: Służba płk. dypl. Władysława Andersa w Generalnym Inspektoracie Kawalerii (1924–1926).