Ziemia wieluńska (), pierwotnie Ziemia rudzka (łac. , ) – region historyczny w środkowej Polsce, stanowiący część ziemi sieradzkiej. Niegdyś jednostka terytorialna Królestwa Polskiego ze stolicą w Wieluniu, będąca częścią województwa sieradzkiego.
Położenie Ziemia wieluńska graniczyła na północnym zachodzie z Wielkopolską (ziemią kaliską), na północny, północnym-schodzie i wschodzie z ziemią sieradzką, na południowym wschodzie z Małopolską (ziemią krakowską), natomiast na południu i zachodzie ze Śląskiem.
Historia mały|Księstwo wieluńskie (1370-1391)
Okres rozbicia dzielnicowego Powstała w miejscu należącej do Wielkopolski starej kasztelanii rudzkiej. Była ona wymieniona w bulli gnieźnieńskiej z 1136 roku, w której papież zatwierdził arcybiskupowi gnieźnieńskiemu dobra i dziesięciny m.in. z Rudy. Kasztelania ta na początku okresu rozbicia dzielnicowego była w dzielnicy senioralnej obok takich grodów jak Gniezno, Kalisz, Łęczyca, Sieradz, czy Kraków. Władzę nad nią sprawowali kolejno: Władysław Wygnaniec, Bolesław Kędzierzawy, Mieszko Stary i Kazimierz Sprawiedliwy. W wyniku toczących się walk o władzę w dzielnicach, w 1181 r. Mieszko odzyskał Wielkopolskę i przyłączył do niej ziemię rudzką. Od 1183 r. władzę nad kasztelanią rudzką i całym kaliskiem sprawował syn Mieszka Starego, Odon.