Po śmierci Odona w 1194 r. ziemie te przeszły w posiadanie jego syna Władysława Odonica. Ze względu na jego małoletniość opiekę nad nim sprawował najpierw dziadek, a potem stryj – Władysław III Laskonogi. Po dojściu do pełnoletności młody Władysław Odonic zbrojnie odzyskał od stryja kaliskie i rudzkie w 1207 r., a także przyjął tytuł księcia kaliskiego. Zwycięstwo to było możliwe dzięki pomocy Henryka Brodatego, księcia śląskiego. Za rządów Odonica został założony Wieluń. W 1217 roku Władysław III Laskonogi ponownie uzyskał ziemię rudzką i dołączył ją do swojej dzielnicy.

W wyniku wygranej bitwy z Laskonogim w 1227 r. Wielkopolskę wraz z ziemią rudzką znalazła się pod panowaniem Władysława Odonica. W wyniku walk z Odonicem zginął książę zwierzchni Polski Leszek Biały. Władysław Laskonogi, powołany przez możnych na tron krakowski, ponownie rozpoczął walki z bratankiem. Odonic sprzymierzył się z Konradem Mazowieckim i wspólnie najechali na Wielkopolskę, a w latach 1231–1233 z powrotem do Wielkopolski przyłączył ziemię rudzką. Trzeci raz udało mu się pokonać stryja i zmusić go do szukania schronienia na Śląsku. Laskonogi umarł tam w 1231 r., zapisując wcześniej Wielkopolskę księciu śląskiemu Henrykowi Brodatemu. Uczynił to zgodnie z zawartym w Dankowie w 1217 r.