Uczniami Elimelecha byli m.in. Jakub Icchak Horowic, Naftali z Ropczyc i Menachem Mendel z Rymanowa. Horowic z czasem zbuntował się przeciwko swojemu nauczycielowi i założył własny dwór chasydzki, w związku z czym on sam i wszyscy chasydzi którzy się do niego przyłączą zostali objęci przez Elimelecha klątwą.
W 1787 roku napisał dzieło Noam Elimelech (pol. Łagodność Elimelecha), jedno z podstawowych dzieł chasydyzmu, w którym zawarł swoje poglądy na temat religijnej i społecznej roli cadyka. Twierdził, że cadyk jest dla chasydów nie tylko przywódcą duchowym, lecz jego władza rozciąga się na wszystkie sfery życia, a oprócz mistyką cadyk powinien zajmować się także rozwiązywaniem spraw swoich chasydów. Pod koniec życia przestał zajmować się sprawami swoich chasydów, odsunął się od uczniów i skupił się na medytacji i dewekut czyli przylgnięciu do woli Boga. Według nauk Elimelecha z Leżajska cadyk miał status wyższy od aniołów, a swój autorytet czerpie z bezpośredniego kontaktu z siłami wyższymi, pełni także funkcję pośrednika między światem ziemskim i niebiańskim.
Jego postać obrosła wieloma legendami. Miał on rzekomo leczyć nieuleczalnie chorych i rozmawiać ze zwierzętami.
Jorcajt Elimelecha z Leżajska, 21 dnia żydowskiego miesiąca adar, gromadzi przy jego ohelu w Leżajsku pielgrzymki chasydów z całego świata.