W 1958 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie dysertacji Gwara Domaniewka i wsi okolicznych w powiecie łęczyckim (promotor prof. Witold Doroszewski), w 1965 - habilitację na podstawie rozprawy pt. Nazwy stopni pokrewieństwa i powinowactwa rodzinnego w historii i dialektach języka polskiego po czym otrzymał stanowisko docenta na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1968–1970 jako visiting professor wykładał w Kanadzie na University of Alberta w Edmonton, gdzie zorganizował katedrę języka polskiego. Po powrocie do Polski został zastępcą dyrektora Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (1971–1975), kierownikiem Zespołu Dialektologii Polskiej w tym Instytucie (1973–1975) oraz kierownikiem Zakładu Językoznawstwa Instytutu Języka Polskiego PAN w Warszawie (od 1973). W 1974 uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. W latach 1975–1981 był dyrektorem Instytutu Języka Polskiego Uniwersytetu Warszawskiego oraz kierownikiem Zakładu Historii Języka Polskiego i Dialektologii tego Instytutu (1975–1982, 1983–1985). Po śmierci prof. Witolda Doroszewskiego został redaktorem naczelnym czasopism „Poradnik Językowy” (1977) i „Prace Filologiczne” (1979), wiceprzewodniczącym Komitetu Atlasu językowego Europy.