Proces Mimo, że obaj posiadali alibi i wątpliwych dowodów, 14 lipca 1921 Sacco i Vanzetti zostali skazani na śmierć na krześle elektrycznym w atmosferze powszechnej nagonki (prowadzący proces sędzia Webster Thayer nazywał Sacca i Vanzettiego „anarchistycznymi bękartami”). Głównym dowodem w procesie był dowód materialny – pistolet, który znaleziono przy Saccu. Udowodniono, że posłużył on do morderstwa (badania balistyczne przeprowadzone w roku 1961 i 1983 dały takie same wyniki). Natomiast rewolwer znaleziony przy Vanzettim należał do Alessandra Berardellego (była to jego broń służbowa). Jednakże nie udowodniono, że to Sacco i Vanzetti dokonali zabójstwa – obaj odmówili zeznań dotyczących pochodzenia broni by nie obciążać innych osób.
W tej sytuacji obrońca mógł doprowadzić do uniewinnienia oskarżonych z zarzutu morderstwa i zostaliby oni co najwyżej skazani za utrudnianie śledztwa. Jednakże obrona Sacca i Vanzettiego oparła się na opinii wątpliwego eksperta samozwańczego „doktora” Alberta H. Hamiltona, który próbował obalić dowody materialne. Gdy podczas rozprawy wykazano jego ignorancję, nieudolnie usiłował sfałszować dowody (rozmontował pistolet, który posłuży do morderstwa oraz dwa inne tego samego typu, a potem składając broń usiłował do pistoletu dowodowego zamontować lufę od jednego z tych dwóch).