MVP turnieju finałowego wybrany został Andrea Zorzi.
Suma nagród w pierwszej edycji wyniosła milion dolarów.
1991 W drugiej edycji istnienia LŚ władze FIVB zwiększyły liczbę zespołów występujących w tych rozgrywkach z 8. do 10. W miejsce słabo spisującej się w poprzedniej edycji reprezentacji Chin, zaproszono Kanadę, Koreę Południową i Kubę. Ta ostatnia została rewelacją rozgrywek. Wygrała grupę A przed Holandią, Brazylią, Francją i Kanadą, doznając w tej fazie tylko jednej porażki. W grupie B dwa pierwsze miejsca zajęły ekipy ZSRR i Włoch przed USA, Japonią i Koreą Południową.
Do turnieju finałowego w Mediolanie awansowały jak w roku poprzednim po dwa najlepsze zespoły z obu grup.
W pierwszym meczu półfinałowym Włosi po dramatycznej walce zwyciężyli Holendrów 3:2 (choć pomarańczowi prowadzili już 2:0 w setach, i 14-10 w trzecim). W drugim równie zaciętym półfinale Kuba pokonała reprezentację ZSRR 3:2.
W finale ekipa Włoch gładko pokonała rewelacyjną Kubę 3:0 (16:14, 15:12, 15:13).
Najlepszym zawodnikiem (MVP) Ligi Światowej 1991 wybrano ponownie Włocha Andreę Zorziego. Pula nagród w drugiej edycji wyniosła 2 mln dolarów.
1992 W trzeciej edycji władze FIVB ponownie zwiększyły liczbę zespołów, tym razem do 12. Powrócili Chińczycy, a debiutantem zostały Niemcy.