Po raz pierwszy opisał je w 1827 r. Jean Baptiste Henri Joseph Desmazières, nadając im nazwę Mycoderma cerevisiae. Później otrzymały jeszcze około 120 innych nazw (synonimów). Obecną nazwę nadał im Franz Juliusz Ferdinard Meyer w 1883 r. Nazwa Saccharomyces to zlatynizowana wersja greckich słów oznaczających cukrowe grzyby lub cukrową pleśń (gr. sakharon, σάκχαρον + mýkitas, μύκητας). Epitet gatunkowy cerevisiae pochodzi z łaciny i znaczy piwne. W Polsce nazywane są drożdżami piekarskimi lub browarniczym, nazwy te są związane z najpopularniejszymi sposobami ich zastosowania.
Morfologia i rozwój S. cerevisiae jest rozprzestrzeniony na całym świecie. Dzikie szczepy występują w postaci matowego nalotu na powierzchni dojrzałych owoców, są także w przewodzie pokarmowym oraz na powierzchniach ciała owadów i zwierząt stałocieplnych, w glebie, a nawet w środowiskach wodnych. Istnieją również szczepy laboratoryjne.
W laboratorium drożdże S. cerevisiae najlepiej rozwijają się w środowisku obojętnym lub o lekko kwaśnym odczynie, w warunkach tlenowych, z odpowiednią podażą składników odżywczych, a optymalna temperatura ich rozwoju wynosi 28–30 °C. Zwykle szczepy osiągają maksymalna gęstość 2 × 108 komórek/ml na podłożu YPD. Po 2–3 dniach powstają płaskie, gładkie, wilgotne, błyszczące lub matowe kremowe kolonie.