Został mianowany przez króla zarządcą mennic w Krakowie i Toruniu, a potem także w Królewcu. Od króla otrzymał zadanie przeprowadzenia reformy pieniądza w Koronie, na Litwie i Księstwie Pruskim. Program reformy zawarł w dziele „De monetae cussione ratio” („Traktat o biciu monety”) z 1525 roku. Projekt Decjusza został przyjęty przez sejm piotrkowski i właśnie jemu wraz z podskarbim koronnym Krzysztofem Szydłowieckim powierzono wykonanie uchwał sejmowych i przeprowadzenie w 1526 i 1528 reformy polskiego systemu monetarnego. Zajmował się także działalnością charytatywną i społeczną: nadzorował m.in. restaurację wyższej wieży kościoła Mariackiego w Krakowie, był rajcą krakowskim, prowizorem szpitala św. Rocha (przy ul. Szpitalnej w Krakowie; dziś już nieistniejący) i wójtem piotrkowskim
Będąc człowiekiem wszechstronnie utalentowanym i wytrawnym dyplomatą, Justus Decjusz w krótkim czasie stał się w Krakowie bardzo wpływową postacią, cieszył się także szacunkiem i przyjaźnią najwybitniejszych humanistów Europy, m.in. Marcina Lutra i Erazma z Rotterdamu. Bliskie stosunki łączyły go z dworem Habsburgów. Od cesarza Maksymiliana I uzyskał tytuł szlachecki, który w 1531 roku został potwierdzony w Polsce (Tęczyńscy przyjęli go do herbu Topór).