Powstała sieć grodów, pełniąca funkcje obronne, handlowe, a możliwe że niektóre także polityczne. W XI wieku w Karelii zaczęły nasilać się wpływy Rusi Kijowskiej (po 1054 roku Księstwa Nowogrodu). W niektórych latach popadała w zależność trybutarną, w niektórych stawała jako sojusznik, a często prowadziła z nią wojny. Dzięki rozwiniętemu handlowi południowa część Karelii osiągnęła stosunkowo wysoki poziom rozwoju gospodarczego i demograficznego. Karelowie utrzymywali ożywione kontakty handlowe nie tylko ze Słowianami, ale także z Normanami i Bułgarami Nadwołżańskimi. W północnej części obecnie istniejącej republiki dominowało plemię określanie jako Kvenowie (fińskie Kainuu), które trudniło się myślistwem, rybołówstwem i ściąganiem danin od Lapończyków. Rolnictwo odgrywało wśród nich bardzo niewielką rolę, ze względu na zimny klimat. W 1227 roku z ręki nowogrodzkiego księcia Włodzimierza Wsiewołodowicza formalnie przyjęli chrzest w obrządku prawosławnym, jednak w praktyce niemal wszyscy byli poganami (rok później chrzest przyjęli Wepsowie). W tym czasie można zauważyć zmiany w sposobie pochówku, który został przejęty od chrześcijańskiego. Karelowie zaczęli także popadać w zależność o charakterze lennym, co miejscowe elity uznały za zagrożenie dla bytu plemienia.