Do kraju wrócił w listopadzie 1945 i objął kierownictwo Katedry Geologii UJ, od 1946 jako profesor zwyczajny. Kierował nią do emerytury w 1977 (w 1951–1957 w strukturach AGH w Krakowie). W latach 1954–1961 kierował Oddziałem Krakowskim Instytutu Geologicznego Centralnego Urzędu Geologii, a później krakowskim oddziałem Zakładu Nauk Geologicznych PAN. Był członkiem korespondentem (1952), rzeczywistym (1969) Polskiej Akademii Nauk, członkiem Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika, Węgierskiego Towarzystwa Geologicznego, Królewskiego Towarzystwa Geologicznego w Londynie, Towarzystwa Geologicznego Francji, Słowackiego Towarzystwa Mineralogiczno-Geologicznego, Bułgarskiego Towarzystwa Geologicznego oraz członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa GeologicznegoLista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, stan na 31 stycznia 1971, Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego Tom XL-1970, Zeszyt 3-4, Kraków 1971.
Brał udział w wyprawie naukowej Ludomira Sawickiego do Dobrudży w 1927 i na Bałkany w 1928 r. Odbył też podróże do Portugalskiej Afryki Wschodniej (obecnie Mozambik, 1939), Algierii (1952) i Syrii (1956). Wspomnienia z podróży po Mozambiku znalazły się w książce Ze wspomnień podróżników, Warszawa 1958, pod redakcją Bolesława Olszewicza.
Opracował szereg rozpraw naukowych i podręczników.