W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków. Już podczas wojny Żydzi zaczęli wyjeżdżać z miasta. Powodem były trudności ekonomiczne oraz pogarszające się stosunki z ludnością arabską. Ostatni Żyd opuścił miasto w 1920 roku. W tym samym roku podjęto decyzję o utworzeniu Brytyjskiego Mandatu Palestyny (oficjalnie powstał w 1922 r.). Brytyjczycy uczynili z Szfar’am samorząd lokalny regionu. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny przyznawała miasto Szefaram państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny na początku 1948 roku do miasta wkroczyły siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całym obszarze Zachodniej Galilei. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej Izraelczycy przeprowadzili w tym rejonie operację „Dekel”, i 16 lipca 1948 roku zajęli Szefaram. W przeciwieństwie do wielu arabskich wiosek w Galilei, Izraelczycy nie wysiedlili jej mieszkańców. Dzięki temu Szefaram zachowało swój arabski charakter. Od 1975 roku burmistrz Szefaram przewodniczył Komitetowi Arabskich Burmistrzów w Izraelu.