co oznacza, że poprzedzała o kilkanaście stuleci najstarsze grody Polan i Wiślan, wznoszone w VII i VIII wieku n.e.
Gród założono na podmokłej wyspie na jeziorze Biskupińskim (obecnie półwysep), o kształcie zbliżonym do owalu i powierzchni ok. 2 ha; wały obejmowały ok. 1,3 ha. Wyspa wznosiła się 0,8–1,2 m ponad wody jeziora. Ocenia się, że gród biskupiński był zasiedlony przez 150 latPaweł Jasienica w Polsce Piastów podaje, że gród użytkowany był przez kilkadziesiąt lat, a powstał między rokiem 500 p.n.e. a 400 p.n.e..
Osada charakteryzowała się planem urbanistycznym opartym na jedenastu równoległych ulicach, otoczonych przez ulicę okrężną oraz masywny wał obronny o owalnym zarysie. Na terenie osady znajdowało się ok. 106 domostw, o wymiarach przeciętnie ok. 8 × 10 m, usytuowanych rzędowo wzdłuż moszczonych drewnem 11 ulic, o szerokości ok. 2,5 m każda. Kubatura i rozkład grodu pozwalają sądzić, że w osadzie mieszkać mogło od 800 do 1000 osób. Zabudowa mieszkalna osady opierała się na sumikowej konstrukcji ścian, natomiast obwarowania wzmacniano izbicami – drewnianymi skrzyniami wypełnionymi ziemią lub kamieniami, budowanymi w technice zrębowej. Mimo znacznego upływu czasu pomiędzy powstaniem osady w Biskupinie a pierwszymi grodami wczesnopiastowskimi, zasadnicze założenia obronne i budowlane pozostały niezmienne.