Świadczy to o długotrwałym przekazywaniu tradycji budownictwa drewnianego, które przez wieki zachowywało swoje pierwotne formy.
Osada otoczona była skrzynkowym wałem drewniano-ziemnym o długości 640 m, szerokości 3 m, osiągała wysokość 3–4 metrów i posiadała okólną drogę przeznaczoną dla straży grodu. Wejście do osady prowadziło przez bramę wzniesioną z pionowej palisady. Gród otoczony był falochronem o szerokości od 2 do 9 m, zbudowanym z ukośnie wbitych pali.
Regularny schemat zabudowy grodu biskupińskiego powtarza się w innych grodach kultury łużyckiej z wczesnej epoki żelaza (np. Sobiejuchy, Smuszewo, Izdebno na Pałukach, Jankowo na Kujawach czy Biehla w Saksonii).
Przyczyny budowy grodów obronnych o regularnej wewnętrznej zabudowie szeregowej przez ludność kultury łużyckiej, są przedmiotem sporów. Z punktu widzenia ekonomicznego zamieszkiwanie ludności rolniczej w zamkniętej przestrzeni grodu otoczonego wodą lub podmokłymi obszarami, nie jest racjonalne.