Od tego czasu, wspólnie z żoną cesarza Poppeą, miał decydujący wpływ na politykę cesarstwa. Przypuszcza się, iż to właśnie on podsunął Neronowi pomysł zrzucenia na chrześcijan odpowiedzialności za wielki pożar, jaki strawił dużą część Rzymu w 64 roku. W 65 wytropił spisek zawiązany przez Gajusza Pizona. Tygellinus wykorzystał tę okazję do usunięcia znienawidzonych przez siebie przyjaciół Nerona: Gajusza Petroniusza, Lukana oraz filozofa Seneki Młodszego. Za zasługi w wykryciu spisku odznaczony przez Nerona tytułem ornamenta triumphalia.
W 68 roku, w obliczu upadku władzy cesarza, Tygellinus postanowił zdradzić Nerona i wsparł w dążeniach do tronu przywódcę legionów hiszpańskich, Galbę. Po upadku Galby został skazany na śmierć przez cesarza Otona i popełnił samobójstwo.
W kulturze Ofoniusz Tygellinus jest jednym z bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis i Paula L. Maiera Rzym w płomieniach.
W filmie Quo vadis w reżyserii Mervyna Le Roya rolę Ofoniusza Tygellinusa grał . Z kolei w polskiej wersji w reżyserii Jerzego Kawalerowicza w tę postać wcielił się Krzysztof Majchrzak.
Przypisy
Bibliografia Wojciech Górczyk, Praefecti Pretorio – znaczenie i rola polityczna w Cesarstwie Rzymskim (cz. I)
Kategoria:Prefekci pretorianów Kategoria:Rzymscy samobójcy Kategoria:Urodzeni w 8 Kategoria:Zmarli w 69