366.
Historia W odrodzonej Polsce garnizonem dowodził komendant garnizonu dysponujący komendą garnizonu jako aparatem pomocniczym do realizacji zadań w zakresie organizowania i kierowania służbą garnizonową, zapewnienia porządku i dyscypliny w obrębie garnizonu, nadzoru nad zakładami i urządzeniami garnizonowymi, organizowania życia kulturalno-oświatowego i sportu w garnizonie oraz reprezentowania wojska wobec władz cywilnych. Na czele komendy garnizonu stał komendant garnizonu.
Pierwsze przedsięwzięcia w zakresie organizacji dowództw lokalnych zostały zainicjowane rozkazem z 11 listopada 1919. Przewidywał on istnienie etatowych dowództw garnizonów we wszystkich miejscowościach, w których znajdują się stałe garnizony wojskowe. Funkcje dowódcy garnizonu pełnili najstarsi rangą miejscowi dowódcy. W sześciu największych miastach utworzono komendy miast, a w garnizonach, w których stacjonowało kilka rodzajów broni i znajdowały się dowództwa od brygady w górę ustanowiono komendy placu. W innych miejscowościach ich odpowiednikami byli oficerowie placu. Zarówno komendy, jak i oficerowie placu stanowili organy pomocnicze dowództw garnizonów lub komend miasta. Zadaniem komend był nadzór nad przestrzeganiem porządku w garnizonach i dbanie o dyscyplinę zewnętrzną żołnierzy.