Był więziony w okresie reakcji stołypinowskiej, w 1908–1909 przez rok przebywał w Krakowie w austriackiej Galicji, gdzie wystawił niewydane sztuki Rodzeństwo oraz Niewierny Tomek.
Po powrocie do Królestwa Polskiego porzucił życie ziemiańskie i osiedlił się w Warszawie, w latach 1909–1914 był jednym z najbardziej wpływowych publicystów „Kuriera Warszawskiego” i „Tygodnika Ilustrowanego”. W 1909 jego zbiór felietonów z „Kuriera Warszawskiego” ukazał się jako Pamiętniki Rupiecia w serii Biblioteka Dzieł Wyborowych Franciszka Granowskiego z przedmową Adolfa Nowaczyńskiego. Grabowski opublikował wówczas także cykl prasowy Czarna dama (1909) i głośny dramat Grunwald (1910), otrzymał nagrodę w konkursie im. Juliusza Słowackiego za komedię heroiczną Sokół (1910). W 1912 był członkiem komitetu wyborczego Romana Dmowskiego do IV Dumy Państwowej. Po 1912 stał się obok Stanisława Pieńkowskiego głównym polskojęzycznym eksponentem światopoglądu rasistowskiego. Na łamach powołanych w tym celu dzienników „Dzień” (1914) i „Gazeta Poranna 2 Grosze” (1914–1915) propagował bojkot Żydów.