Zmieniono ramę, tylne zawieszenie razem z widelcem, zmieniono zapłon silnika na elektroniczny. Po drobnych problemach z niezawodnością w pierwszych wyścigach, Loris Reggiani zajął 2. miejsce na torach Salzburg i Rijeka. Mimo tego, że maszyna świetnie się sprawowała, Reggiani prowadząc w Donington wycofał się z powodu zbyt ciasnego kombinezonu, natomiast w Anderstorp na jednym z ostatnich okrążeń zatarł się silnik. W końcu 30 sierpnia Reggiani wygrał w Misano, mając 8 sekund przewagi nad drugim Cadalorą. Było to pierwsze zwycięstwo włoskiego kierowcy na włoskim motocyklu w klasie 250, od 1979, kiedy to Graziano Rossi wygrał na Morbidelli. 68 zdobytych punktów umożliwiło powtórzenie wyników z debiutanckiego sezonu, czyli miejsca 3. i 6. odpowiednio dla Aprilii i Reggianiego. 1988: Sezon przejściowy dla teamu Aprilia, o ile wcześniejsze maszyny były zdecydowanie konkurencyjne, to nowy oficjalny motocykl, z nowo zaprojektowanym przez Aprilię silnikiem (stąd nowa nazwa, AF/1V), nie mógł dotrzymać kroku japońskim konkurentom i najlepszym wynikiem Reggianiego było 4. miejsce w Brnie. Z kolei FMI, włoski związek motocyklistów wystawił do wyścigów pół-oficjalnie kolejnego kierowcę Aprilii, Bruno Casanovę.