Wpływy kultury zachodniej zapoczątkowane w erze Meiji były kontynuowane. Kiyochika Kobayashi (1847–1915), nie przerywając prac nad ukiyo-e, zaadaptował zachodni styl malarski. Kakuzō Okakura (lub Tenshin Okakura, 1862–1913) utrzymał zainteresowanie tradycyjnym malarstwem japońskim. Ōgai Mori (1862–1922) i Sōseki Natsume (1867–1916) studiowali na Zachodzie i wprowadzili nowocześniejsze spojrzenia na życie.
Wydarzenia, które nastąpiły po restauracji Meiji, oznaczały nie tylko spełnienie wielu krajowych i zagranicznych celów politycznych i ekonomicznych (przy jednoczesnym uniknięciu przez Japonię kolonizacji, co spotkało inne azjatyckie narody), ale również nowy ferment intelektualny, powiązany z rosnącym na całym świecie zainteresowaniem socjalizmem i rozwojem proletariatu miejskiego. Ideały wczesnych ruchów lewicowych obejmowały przyznanie czynnego prawa wyborczego wszystkim mężczyznom, dobrobyt społeczny, prawa pracownicze i pokojowy protest. Restrykcje rządowe wymierzone w ruchy lewicowe doprowadziły jednakże do radykalizacji działań, co z kolei wzmocniło restrykcje. Rezultatem było rozwiązanie Japońskiej Partii Socjalistycznej (Nihon Shakaitō) zaledwie rok po jej powstaniu w 1906 r.