i ogólna porażka ruchu socjalistycznego.
Początek okresu Taishō naznaczył kryzys polityczny, który przerwał prowadzoną do tego momentu politykę kompromisu. Gdy Kinmochi Saionji próbował ograniczyć budżet na cele wojskowe, minister armii złożył rezygnację, pociągając za sobą rząd partii Rikken Seiyūkai, (Konstytucyjne Stowarzyszenie Przyjaciół Polityki, 1900-1940). Gdy Aritomo Yamagata i Saionji odmówili ponownego objęcia urzędu, genrō nie byli w stanie znaleźć rozwiązania. Publiczne oburzenie z powodu manipulacji rządu przez wojskowych oraz powołanie po raz trzeci na stanowisko premiera Tarō Katsury doprowadziło do wzmożonych żądań zakończenia polityki genrō. Siły konserwatywne stworzyły w 1913 r. własną partię, mimo sprzeciwu „starej gwardii”. Pod koniec 1914 r. Rikken Dōshikai (Konstytucyjne Stowarzyszenie Jednomyślnych, 1913-1916) odebrało Seiyūkai większość w parlamencie.
12 lutego 1913 r. Gonbee Yamamoto (1852–1933) zastąpił Katsurę na stanowisku premiera. W kwietniu 1914 r. Yamamoto ustąpił na rzecz Shigenobu Ōkumy.