weszła w życie ustawa zmieniająca ustawę o urzędzie Ministra Obrony Narodowej oraz ustawę o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, zobowiązująca Prezydenta RP do wskazywania, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, osoby przewidzianej do mianowania na stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych na czas wojny, ale jednocześnie odebrała ona Szefowi Sztabu Generalnego WP kompetencje do dowodzenia rodzajami Sił Zbrojnych RP na stopie pokojowej, a zamiast tego ustanowione zostały w Wojsku Polskim trzy równorzędne naczelne stanowiska wojskowe: Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, odpowiedzialny odtąd za planowanie strategiczne, przygotowanie stanowisk dowodzenia dla naczelnych organów władzy państwowej sprawujących zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi oraz reprezentowanie Sił Zbrojnych RP w (wówczas jedynie ceremonialnej) roli najwyższego funkcją żołnierza zawodowego, a obok niego Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych] oraz Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych — i to ten ostatni przejął odtąd odpowiedzialność za planowanie, organizowanie i prowadzenie operacji w ramach użycia Sił Zbrojnych do czasu mianowania Naczelnego Dowódcy oraz za przygotowanie stanowiska dowodzenia Naczelnego Dowódcy Sił ZbrojnychUstawa z dnia 21 czerwca 2013 r.