Historiografia PRL – piśmiennictwo historyczne tworzone w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej od zakończenia II wojny światowej do 1989 roku.
Cele Głównym zadaniem nowej historiografii stało się przewartościowanie jej dotychczasowych teoretyczno-metodologicznych podstaw. Rezultatem tych przemian stało się masowe zainteresowanie powojennych historyków problemami społeczno-gospodarczymi, co wiązało się z zahamowaniem prac nad dziejami politycznymi, które z oczywistych względów były bardziej drażliwe. Przebudowana historiografia miała opierać się na materializmie historycznym. Dzieje historiografii PRL-u można podzielić na trzy okresy.
Cechy Cechy historiografii PRL-owskiej w latach 1945–1949: doszukiwanie się korzeni Polski współczesnej w Polsce piastowskiej (argument geopolityczny legitymizujący nabytki terytorialne na zachodzie), krytyka tradycji jagiellońskiej (w pierwszych latach powojennych nie pojawiła się żadna praca o epoce jagiellońskiej, a pisana w latach 1942–1948 Polityka Jagiellonów Henryka Łowmiańskiego została wydana dopiero w 1999, krytyka dowództwa Armii Krajowej, krytyka decyzji o rozpoczęciu powstania warszawskiego,