Cechy historiografii PRL-owskiej w latach 1949–1956: stalinizacja materializmu historycznego, upowszechnienie marksizmu-leninizmu, uprawianie przez historyków na nieznaną dotąd skalę historii gospodarczej, poszukiwanie „na siłę” w dziejach Polski walki klas, historia kultury staje się azylem dla historyków, którzy dotychczas zajmowali się drażliwymi kwestiami i nie chcieli zmieniać publicznie swoich poglądów, zachwalanie odrodzenia i oświecenia jako epok jednoznacznie postępowych; częste ich mitologizowanie, upowszechnienie czarnej legendy czasów międzywojennych.
Cechy historiografii PRL-owskiej w latach 1956–1989: przezwyciężanie stalinowskich dogmatów i schematów w historiografii, rozluźnienie ideologicznego gorsetu i stosowanie ułagodzonego niepropagandowego marksizmu, rozwinięcie się historii ruchów społecznych.